Stay Signed In
Do you want to access your site more quickly on this computer? Check this box, and your username and password will be remembered for two weeks. Click logout to turn this off.
Stay Safe
Do not check this box if you are using a public computer. You don't want anyone seeing your personal info or messing with your site.
Alweer 6 jaar geleden, kwam je in mijn leven
en je hebt mij intussen al zoveel gegeven,
je geeft me de warmte waar ik zo naar verlang
met jou aan mijn zijde ben ik niet meer bang,
in donkere dagen ben je voor mij de zon,
een intens flonkerend lichtpunt aan de horizon,
je levenslust geeft mij steeds weer nieuwe energie,
je blaffen in huis klinkt mij als een melodie,
je oogjes, die steeds als sterren stralen,
spreken tot mij in werkelijk alle talen,
Je blijheid en enthousiasme bij een wandeling
zorgen ervoor dat ik in mijn hart weer zing,
je maakt me aan het lachen als iets tegen zit
je uitdaging voor een spel maakt mij weer fit,
je staartje kwispelt om iets kenbaar te maken,
je bent steeds over mij aan het waken.
Maar je bent er ook voor mij in verdriet
en likt mijn tranen, die verder niemand ziet,
ook is er tussen ons een groot vertrouwen,
waarop we wederzijds steeds kunnen bouwen.
In alle omstandigheden toon je tevredenheid,
mijn God, ik wil je nooit meer kwijt,
want je deelt met mij alle lief en leed,
wat helaas, menig mens, zo dikwijls vergeet.
Ja, kon een mens maar zo belangeloos geven,
dan zou het heel wat beter gaan in het leven.
Voor mij ben je een "klein wereldje levensgeluk"
en onze liefde voor elkaar kan echt niet stuk.
Je wilde haarbos, vuile pootjes en vele plasjes
ze horen erbij,
en je lieve, zachte, smekende, hulpeloze en verbijsterde oogjes
zijn ALLES voor mij!
IK HOU VAN JE, MET HEEL MIJN HART !
Voor jou, lieverd, van je vrouwtje
En ineens is het zover,
ze is niet meer te redden,
jullie moeten de beslissing nemen,
nee,... niet jullie kleine ………, je wil ze nog niet kwijt,
ze is slechts …. jaar, dit moest niet kunnen,
Een angstig gevoel besluipt je,... kun je dit aan?
maak je de juiste keuze?....
Het is tijd om afscheid te nemen.
Je komt nooit uitgehuild, je bent radeloos,
Troostende woorden zijn er niet,
maar weet...........wij delen mee in jullie verdriet.
Op 4 oktober 1987 ben je geboren.
Op 16 juli 2000 heb ik je verloren.
Bijna 13 jaar lang was je mijn vriend en kameraad.
Mijn steun en toeverlaat.
Nooit meer samen naar het park of het bos.
Daar kon je fijn van de riem en lekker los .
Altijd lag je bij mij langs de bank.
Dan liet je wel eens een wind en viel ik flauw van de stank.
Als ik naar bed ging liep jij naar je deken.
Dan ging je ook slapen en had je het wel bekeken.
Als ik nu naar boven loop, het maakt niet uit hoe laat.
Dan hoor ik nog steeds jouw getrippel op de laminaat.
Op het laatst had je moeite met lopen.
Maar daarvoor ging ik voor jouw medicijnen kopen.
Hoe heb je mij op zo'n manier kunnen verlaten.
Om tijdens mijn vakantie zo maar in te slapen.
Ik kan niet dichter bij je komen.
Ik kan alleen nog maar van je dromen.
Je bent voorgoed gegaan.
Er valt weer een traan.
Max, in mijn gedachten zul je altijd blijven voort bestaan
Je vrouwtje.
Mei Li 30-11-1998 / 07-03-2003
Vanaf zaterdag al niets meer gegeten
Maandag naar de dierenarts gegaan
Want ik wilde jou nierwaarden weten
Het is maar goed dat ik dat heb gedaan
De uitkomst deed mij meteen beven
Ze waren wel heel erg hoog
Ik denk niet dat Mei Li nog lang zal leven
Een boodschap die er niet om loog
Dinsdag naar een andere dierarts geweest
Weer bloed geprikt en even wachten
Daarna schrok ik nog het meest
Toen ze mij het zelfde nieuws brachten
Enige wat we konden doen was spoelen
2 dagen zou je in de kliniek moeten blijven
Ik kon voor jou de pijn hiervan al voelen
Dus ik besloot deze optie af te schrijven
Maar spoelen, kon daar niet iets anders mee ?
Vocht inbrengen helpt ook even werd er bedacht
Rustig en waardig onderging jij ook weer gedwee
Dat er 2 volle infuus zakken vocht zijn ingebracht
Ik hoopte op verbetering maar had al besloten
Om jou niet langer te laten lijden
Nog een paar dagen waarin we hebben genoten
Maar waarna ik jou zou moeten bevrijden
Ik was lekker vrij voor jou al deze dagen
Dus toen er woensdag verbetering zichtbaar was
Wilde ik jou zoveel mogelijk behagen
Dus gingen we o.a. 2 keer naar de Gaasperplas
Lekker wandelen op jou favoriete plek
Je deed gewoon , leek wel helemaal gezond
Je wilde zelfs spelen en deed leuk gek
Wat was je toch een heerlijke hond
Donderdag naar Ouderkerk a/d amstel geweest
Lekker met Nancy en Bowie samen gewandeld
Je was rustiger dan woensdag, minder gesjeesd
Heb je zelfs nog liever dan anders al behandeld
Vanaf dinsdag avond veel visite over de vloer
Die allemaal afscheid kwamen nemen van jou
Jij wist de reden niet en deed lekker stoer
Maar ik wist, het rotte moment komt nu gauw
De laatste nacht sliep jij lekker op bed
Wat jij de laatste tijd nooit meer deed
Alsof je iets wist , zo leek het
Normaal sliep je naast het bed op je kleed
Vrijdag was de dag maar dat wist jij niet
Er kwam nog meer visite s'ochtends vroeg
Met visite erbij was je weer een gekke griet
Die zich helemaal niet naar haar ziekte gedroeg
Om 1 uur ging de bel en jij rende naar de deur
Het was de dierenarts, ik zakte door de grond
Je herkende hem niet, je verschoot niet van kleur
Zoals je deed vond hij jou een keiharde hond
Toen je lekker relaxed lag kreeg je de eerste prik
Je voelde dit, schrok even en keek verbaasd
Je viel niet in een diepe slaap zonder kik
En we troosten je allemaal tot je was uitgeraasd
Toen je zo ver weg was in diepe slaap verzonken
Kreeg je de tweede prik die je geen pijn meer deed
Vanaf toen heeft jou stem niet meer geklonken
Helemaal van de kaart, wat mij zeer pijn deed
Eerst thuis nog lang en rustig afscheid genomen
Voordat we naar het crematorium zijn gegaan
Na een moeizame rit daar aangekomen
Waren wij emotioneel aangeslagen en ontdaan
We wilden je ook nu niet alleen achter laten
Dus we hebben, huilend en elkaar steunend gewacht
Verhalen vertellend, over jou streken praten
Tot jij in de door ons gekozen urn werd gebracht
Nu sta je hier alsnog in de woonkamer bij ons
Heel anders dan het altijd is geweest
Geen begroeting, geen rare bekken of gefrons
Niet meer dat hele lieve maar gekke beest
Een gapend gat in mijn hart heb je geslagen
Ik zal je nooit vergeten, heb jou echt heel lief gehad
Voor jou een langer leven had ik graag willen vragen
Maar dat mocht niet zo zijn, mijn allerliefste schat
Rust zacht en weet dat ik je nooit zal vergeten
Ik denk het wel maar hoop toch maar echt
Dat ook jij dit wel van mij zult hebben geweten
Mijn liefde voor jou was diep en o zo oprecht
Ik zal je missen .....
Heimwee, wie kent het niet?
Heimwee, nog steeds zoveel verdriet.
Heimwee, naar de tijden van weleer,
Heimwee, jou te moeten missen doet nog steeds zo’n zeer,
Hopend, je ooit nog eens te zien,
Hopend, in het hiernamaals misschien.
Hopend, dat mijn geheugen het niet af zal laten weten.
Hopend, dat ik je dus nooit zal vergeten,
Wetend, dat ik er goed aan heb gedaan,
Wetend, dat je rustig bent heengegaan.
Wetend, dat ik je een goed leven heb gegeven
Wetend, dat ik met de herinnering moet leven.
Verdrietig, om je eerste hond.
Verdrietig, om je tweede hond,
Verdrietig, om alle andere honden,
Verdrietig, om de niet helende wonden.
Gelukkig, dat ik je heb mogen verzorgen.
Gelukkig, dat ik mijn verdriet niet heb verborgen,
Gelukkig, door de vele mooie momenten,
Gelukkig, dat ik jouw oprechtheid mocht ontvangen.
Mijn beste vriend, mijn hond, dat was jij.
Je bent zo lief zo eindeloos goed
je bent de kleurstof in mijn bloed
jou blik is dieper dan de zee
je loopt in al mijn dromen mee
jou trouw is van de beste soort
ik weet dat jij mij toebehoort
als ik je aanraak word ik stil
is of ik dan niets anders wil
Als mijn geestkracht soms gaat kwijnen
wil ik door jou de zon zien schijnen
je bent zo ongeëvenaard
je maakt mijn leven levenswaard
jou zieltje is aan mij verwant
t verschil zit aan de buitenkant
door jou voel ik me weer gezond
jij bent mijn vriend
mijn lieve hond.
Je tijd is nu gekomen, we moeten je laten gaan,
omdat we met liefde en zorgen
alles voor jou hebben gedaan.
We geven het uit handen, met pijn in ons hart.
Jaap komt en laat je "slapen", voorbij is dan jou smart.
Zonder jou moeten we nu verder, onze trouwe kameraad,
Die in ons huis en hart een grote leegte achterlaat
Een "ORANJE ZON" ging onder, en bij de nieuwe dageraad
Missen wij de wandelingen met jou,
in de bossen, de zee en op straat.
Ja Mika, zo gaat dat in het leven, alles gaat voorbij.
Maar de tijd dat JIJ bij ons woonde, had een bijzondere glans
door jou, ook voor mij!!
Eens heb je mij als schattige puppy gekozen,
maar nu ben ik volwassen en naar jouw mening veel te groot.
Of moet ik plaats maken voor de baby die nu jouw lieveling is?
En je reisplannen... die sta ik waarschijnlijk ook in de weg.
Ik ben zo verdrietig en bang, want dadelijk wacht mij de dodelijke spuit.
Ik ben kerngezond en wil nog zo graag leven, 'k hoop dat je begrijpt dat ik je al mijn liefde en trouw heb gegeven.
Verweren kan ik me niet, ik ben zogezegd maar een "beest".
Bedenk, dat misschien een ander baasje mijn eindeloze trouw wel kan waarderen.
"Baas", wat heb ik in Godsnaam misdaan!?
Ik hoop dat ik naar de Dierenhemel mag gaan.
Als ik braaf ben mag ik dan alsnog blijven LEVEN???
Ik zou je wederom mijn oneindige vriendschap geven
Nieuwkomertje
Jij krijgt een zware taak
je moet opboksen tegen een herinnering
ik zal zoeken naar hem in jou, zo vaak
maar jij verbreekt de betovering
zo klein en al zo wijs
ben jij jezelf en levert het bewijs
ieder heeft zijn plussen en minnen
dat heb ik inmiddels wel uitgekiend
dus laat onze vriendschap nu maar beginnen
dat hebben we allebei wel verdiend.
ONTROUW
De paasvakantie brak aan
Mijn baas bond me aan een paal
Er was toch een goede ziel
Die bracht me naar het dierenasiel
Zit nu opgesloten in een kooi
Het hok is wel degelijk mooi
Mijn vertrouwen kreeg een flinke deuk
Het is erg, ik vind het niet leuk
Ik heb nooit echt veel liefde gekregen
Heb ze allemaal zelf moeten geven
Een dergelijk verdriet, ik wou geen hond meer zijn
Dat is nu eenmaal het lot, ik voel de pijn
Als de poort van het dierenasiel opengaat
Dan veer ik op en blijf even op de poten staan
Misschien brengt iemand me een bezoekje
Maar neen, hij blijft staan op het hoekje
En wie weet, wat komt binnen enkele weken
Als de tijd van mijn verblijf is verstreken
Langer wachten kan voor mij bijna niet
Mijn ogen staan vol met tranen van verdriet
Als ik ga nadenken over de zin van het leven
Dan schrik ik wel toch even
Mijn ogen zullen na het prikje nooit meer opengaan
Maar de realiteit in de wereld zal blijven bestaan
grote renner die je was,
nu ben je oud en grijs,
maar nog steeds mijn lieve meis.,
rennen doe je niet meer,
maar slapen des te meer,
je hebt het verdiend , slaap lekker lieve vriend,
toch hoop ik dat je nog een paar jaar bij ons blijft,
kan ik genieten van de mooie tijd dat je rende over de wei,
maar hoe het ook zij,
we hebben van je genoten
Oude hond in een asiel.
Ik kan je soms zo voor me zien,
Je bent al ouder dan een jaar of tien.
Zittend achter tralies, op de koude grond,
Zo een lieve bejaarde hond.
Je ogen hebben een wat fletse waas,
Afgedankt….
Na zoveel jaren trouw aan je baas.
Je begrijpt dit niet,
Al Kijkend naar jou, voel ik soms je verdriet.
Soms lijkt het of je even ergens anders bent,
Daar waar niemand je nog kent.
Ergens waar je vrij kunt zijn……
Jouw zo te zien zitten, doet mij pijn.
Hielden ze ineens niet meer van jou?
Wat heb je misdaan…..
Komt de baas nog terug…..
Je was hem toch altijd trouw?
Kijk hem zitten, een grijze oude ziel,
Zal hij hier ooit nog uitkomen,
Z'n kansen zijn zo nihil.
Mensen komen en gaan,
Maar meestal kijken ze "hem" niet eens aan.
Hij is niet jong meer, of strak in het vel,
Maar lief…..ja, dat is hij wel.
Eenzame, lange dagen…
Zijn ogen stellen vragen…
Een lieve oude hond,
Een afgewezen dier…..
Die ik zomaar ergens in m'n gedachten vond.
Dit had ik nooit kunnen weten, dit had ik nooit gedacht.
Nooit had ik zo iets vertederends verwacht.
Donkerbruine oogjes, een zwart neusje en een roze tongetje,
een heerlijk geurend velletje en koddige pootjes.
Een trots omhoog gedragen staartje, ja.....je bent een echt jongetje.
Vertederend kijk je mij aan, ....zullen wij weer naar buiten gaan?
Ik moet zo nodig weer naar de gootjes.
Met veel plezier ga ik voor jou in de regen staan.
Door jou weet ik nu dat er nog meer op de wereld is,
maanden zat ik binnen omdat ik mijn geliefde zo mis.
Nu moet ik er wel uit, jij dwingt mij daar toe,
geen smoesjes meer van .....ik ben zo moe.
Door jou zie ik de zon weer schijnen,
en zullen langzaam mijn tranen ook verdwijnen.
Bedankt mijn lieve puppy
Regelement:
Als ik straks oud ben, ziek en zwak,
en pijn verjaagt de slaap,
als onrust neemt van mij bezit,
doe dan wat onvermijdelijk is,
en laat me gaan.....
de laatste goede daad.
Beslis voor mij en wees niet laf.
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik gaf,
of uitstel.... tot het beter past bij een verloren strijd?
Ik ben niet bang tijdens die laatste gang.
Jij loopt niet weg: je kijkt me aan,
je noemt me bij mijn naam en houdt me stevig vast.
Vandaag voor het laatst groet ik je met mijn hondenstaart.....
wat jij liet doen, deed je voor mij:
je hebt me nog meer pijn bespaard,
voor zinloos lijden mij bewaard.
Een zwaar besluit?
Nee, ....huil nu niet.
Een wijs besluit dat werd gegrond op een oud en uniek verbond:
jij bent mijn baas en ik jouw hond.
Als ik eens broos en zwak zal zijn
en niet meer slapen kan van pijn,
doe dan wat nodig is. Want och…
die laatste dag verliest men toch.
Ik weet dat het je droef zal maken
dwing toch jezelf niet te verzaken:
Dan, meer dan enig andre dag
blijkt wat je liefde echt vermag.
Wij hadden 't jarenlang zo goed;
dat geeft ons ook die laatste moed.
Jij wilt toch ook niet dat ik lijd?
Laat mij toch gaan te rechter tijd
en breng mij waar men hulp mij biedt.
Eén bede slechts: verlaat mij niet!
Houd mij zacht pratend tegen j'aan
totdat mijn ogen breken gaan.
Je weet, al is het later pas,
dat dit heus voor mijn bestwil was.
Al gaf mijn staart zijn laatste groet,
ik lijd niet meer en dat is goed.
Treur niet omdat het lot bewerkt dat jij,
juist jij, mijn tijd beperkt.
Wij waren toch elkaar zo na!
Laat dat je troost zijn als ik ga.
Als ik me weer eens eenzaam voel
dan deel je dit met mij
Je kruipt behaaglijk op m’n schoot
je staat me zorgzaam bij
M’n tranen vallen soms
op jou zachte hondenvel
Stilletjes laat jij me weten
samen redden we het wel
Lieve Rocky,
Afgedankt na negen maanden,
kwam je bij mij terecht,
Je moest weg omdat je ziek was,
sommige mensen zijn zo slecht.
Alsof je mij herkende,
sprong je me tegemoet,
Nooit zal ik dit vergeten,
het voelde zo ontzettend goed.
Samen zouden we gaan genieten van elke dag,
bij de herinnering aan jouw,
verschijnt er soms een lach.
Dat lieve koppie, zo vrolijk....zo blij.
Je hoorde echt helemaal bij mij.
Vier maanden mocht ik maar met je delen,
overal ging je mee naar toe,
Het maakte me zo gelukkig jouw te zien spelen.
je leek nooit moe..........
Langer mocht je niet bij me zijn,
want je bleef maar even..........
Lieve Rocky ............
Ik had je nog zoveel willen geven.
Hoe het had "kunnen" zijn,
kan ik alleen nog maar van dromen,
Want na die vier maanden,
was jouw tijd al gekomen.
Aan het einde van jouw nog maar korte leven,
heb je in ieder geval geluk gekend,
Ik mocht het je geven,
en ik weet....dat je nog altijd een beetje bij me bent.
Dag lieve Rocky,
Je leeft verder in mijn hart.
Mijn allerliefste Sammy
Zo was je er ,en zo niet meer
Je lag langs de weg
Daar vonden we je
Zoveel herinneringen aan jou
Vooral je liefde en trouw
Ik wilde nog zo vaak zeggen
Lekker beestje,ik hou van jou
Maar je liep haar na, die vrouw
Ze liet het hekje open
Zo kon jij de straat op lopen
Ze was op de fiets
En dacht nog,zo`n hondje op straat
Is eigenlijk niets
Waarom bracht ze jou niet even naar mij terug
Ze liet je lopen op straat
Er kwam een auto
En toen was het voor jou te laat
Je werd in mijn armen gelegd
Ik heb zitten huilen
En alleen maar Sammy,Sammy gezegd
We hebben een grafje gegraven
En jou daarin gedragen
lieve Sam je was nog een puppy
Nou lig je daar in je uppie
ik heb nog steeds tranen
En wou dat we nog samen waren
Lieve,lieve, Sammy,
ik mis je
Lieve Scruffy
Het is elf maanden geleden,
dat onze Scruffy is overleden.
In samenloop van omstandigheden,
heeft een auto haar aangereden.
Ze was bijna zeven jaar oud,
en ze had een hart van goud.
Er was niets aan Scruffy te zien,
zal het dan nog meevallen misschien?
Scruffy kijkt me aan,
ik zeg we zullen even naar de dokter gaan.
Toch nam God je leven,
maar wij blijven toch in onze gedachten je veel liefde geven.
Verdrietig en ontdaan kwamen we thuis
met allerlei spullen van mijn moeder in een tas.
Alleen Sita, ons hondje, was in huis,
die ontzettend geïnteresseerd in die spullen was.
Zij snuffelde uitgebreid aan al die ziekenhuiskleren
en maakte daarbij een triest piepend geluid.
Terwijl ze al die vorige keren
alleen maar naar ons keek met een blije snuit.
Toen hield ze op met snuffelen en ging naar de gang,
waar ze ging liggen op de voordeurmat.
Ze leek daar te wachten, dat duurde heel lang,
waarbij ze niet meer wilde drinken en ook niet at.
Je zag heel duidelijk, ze wilde niet meer leven.
Dus lieten we haar inslapen, het einde van haar pijn
wij konden haar helemaal niets meer geven
wat ze wilde was: weer dicht bij het vrouwtje zijn.
Ons Troeleke tja een hond vol angst,moed,begrip en liefde voor ons kind.
Troeleke word door onze autistische dochter zo verafschuwd en bemind.
Soms maakt onze dochter Troeleke heel erg bang en is ze met Troeleke heel ruw.
Dan kijkt Troeleke ons aan heel erg bang en schuw.
Zo van ik zal niet bijten zij kan er toch ook niets aan doen.
Dan redde we Troeleke van haar en krijgt Troeleke van ons een aai een knuffel en zoen.
Soms maakt onze dochter Troeleke ook heel erg vrolijk en blij.
Dan kijkt Troeleke ons heel trots aan zo van ze kan ook heel aardig en lief zijn voor mij.
Ze kijken dan samen naar de t.v,computeren samen,spelen samen,
kletsen samen en knuffelen samen.
Dan zijn we trots op troeleke en op onze jonge dame.
Troeleke en ons kind zijn ondanks alles hele dikke maatjes
en zijn niet van elkaar te scheiden.
Er komt niets tussen hun beide.
Troeleke bedankt voor je liefde,trouw en begrip voor ons speciale kind.
Je ben onze beste vriend.
Stompie.
Ooit ben ik eens mijn staart verloren
zomaar ineens was ik hem kwijt ik weet,
zo ben ik niet geboren
maar het zal wel wennen met de tijd.
De mensen lachen vaak om mij en roepen
"Stompie heeft geen staart"
gelukkig heb ik nu een baas
die mij met liefde zo aanvaardt.
Ze mogen om mij lachen hoor
men krijgt er mij niet onder
mijn naam draag ik met trots en eer
want ik ben tenslotte heel bijzonder.
Straks
Als ik straks oud ben, ziek en zwak
En pijn verjaagt de slaap.
Als onrust van mij bezit neemt.
Doe dan wat onvermijdelijk is
En laat me gaan….
De laatste goede daad
Beslis voor mij en wees niet laf
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik je gaf?
Of uitstel…………… tot het beter past
Bij een verloren strijd?
Ik ben niet bang tijdens die laatste gang
Jij loopt niet weg
Je kijkt me aan
Je noemt me bij mijn liefste naam
En houdt me stevig vast
Vandaag voor het laatst
Groet ik je met mijn hondenstaart….
Wat jij laat doen, doe je voor mij
Je hebt me nog meer pijn bespaard
Voor zinloos lijken mij bewaard
Een zwaar besluit?
Nee, huil nu niet….
Een wijs besluit dat werd gegrond
Op een oud en zo uniek verbond
Jij bent mijn baas en ik jouw hond
Lieve Timmy,
Vandaag hebben wij afscheid van je genomen.
Het is veel te snel gegaan, twee weken, veertien dagen.
Het is veel te kort om aan het idee te wennen,
dat je er vandaag niet meer zal zijn.
Vandaag heb ik gelukkig nog van je kunnen genieten.
Om zes uur ben je naar de hemel gegaan.
Gelukkig hebben we je een lange lijdensweg bespaard.
Vergeef ons dat we deze beslissing hebben moeten nemen.
Ik hou van je Timmy, al negen en een half jaar...
Ik zat daar in een schuurtje
tussen 't gejank en geblaf.
Het was wel rustiek hoor
maar niet bepaalt chique voor
een hondje van mijne komaf.
Ik zat daar in een hokje
dat was toch een beetje dwaas.
Oh, ik wilde zo graag een aardige baas.
Dus droomde ik dat ik een thuis had
met een kleedje bij de haard.
Een aai, een hand
Een stem, een mand
dat was me alles waard.
Maar lang zat ik niet in dat hokje
want met Kerst nam An me mee naar huis
Ja heus, ik heb weer een goede thuis
Ik was zo donker als de nacht,
van mijn neus tot het puntje van mijn staart.
Ik was van niemand bang,
om mijn moed was ik vermaard.
Ik voelde me een echte leider,
ook al moest ik gehoorzamen aan de vrouw.
Ondanks die onwetendheid der mensen,
was ik die tweevoeter zeer trouw.
Met zachte hand wist ik mijn roedelwetten te handhaven,
geen vreemde wist daar binnen te dringen,
alleen de hele braven.
En nu rust ik uit, monarch van mijn koninkrijk.
Geheerst heb ik over mijn roedel, een koning gelijk.
Ik heb ze geplaagd, beschermd en bemind.
Nu draag ik mijn koninkrijk over, aan mijn vrouwtje,
tot ze een nieuwe leider vindt.
Ik rust hier nu verder uit en luister naar de wind in de bomen.
En later zal ik weer heersen over mijn roedel, als ze naar mijn nieuwe
koninkrijk zijn overgekomen.
Tot dan.
Gaat het niet goed en zit je even in een dip
en na er weer aan te denken rolt over je wangen
weer eens de zoveelste dikke traan.
Dan is er altijd wel een Igor, mei-Li of Flip
die lekker over je heen komt hangen
Let maar op, dan zal het wel weer gaan.
Maar wat als jij er op een dag niet meer bent
Wat als de hond jou oneindig blijft zoeken.
Is het dan niet meer dan verdiend en humaan.
Als het duidelijk is dat het voor hem niet went
Als zijn nieuwe baasjes alleen maar op hem vloeken.
Om misschien ook de hond over te laten gaan.
Zodat ergens op een andere plek
treurnis en zoektochten niet meer bestaan
En beiden weer gelukkig naast elkaar staan.
Wanneer ik naar je kijk
ben ik de koning te rijk
met je lieve leuke snoet
weet je hoe je mij verleiden moet.
Wanneer ik aan de tafel zit
voel ik haar lieve blik
ze vraagt dan met haar lieve ogen
zou ik ook een stukje mogen .
Wanneer ik naar buiten ga
komt zij me steeds achterna
ze wil en zal me beschermen overal
dat doet zij het liefst van al.
Zij is mijn trouwste vriendin
bij haar heb ik het naar mijn zin
slapen , waken , wandelen en spelen
nooit zal ik mij met haar vervelen .
Wanneer mijn tijd van gaan is gekomen
en ik voor de hemelpoort zal staan
MAAR als er geen honden in de hemel bestaan
zal ik zeker niet door die hemelpoort gaan.
Je volgt me trouw door het huis,
Dat is fijn, het is ook jou thuis.
Je voelt je steeds op je gemak,
Zelfs als ik mijn schoen van je af pak.
Waar ik ga, daar ga jij ook,
of ik nu televisie kijk of kook.
Met je trouwe ogen kijk je me steeds aan,
En vaak kom je kwispelend naast me staan.
Dan wil je spelen, of lekker naar buiten,
En ik zal me graag bij jou keus aansluiten.
Lekker lopen in zon of regen,
Vaak komen we andere hondjes tegen.
Dan wil je spelen, want je bent nog zo jong,
En maakt dat dan duidelijk met een bokkesprong.
Soms wil die ander niets van je weten,
Misschien omdat ze vroeger ooit zijn gebeten.
Jij bent dan diep teleurgesteld,
Je had het je al helemaal voorgesteld.
Lekker rennen over het gras,
Of samen zwemmen in de plas.
Dan ga ik zelf fijn met je spelen,
En gaan wij samen jou touw weer delen.
Ik zie dan dat je weer vrolijk wordt,
Als je zo hard aan het touw sjort.
Als ik dan besluit weer terug naar huis te gaan,
Kijk je me weer zo verdrietig aan.
Dan gaan we samen nog even lekker rennen,
We laten ons niet zo maar kennen.
Als we dan thuis zijn aangekomen,
Ga je al snel weer liggen dromen.
Je legt je aan mijn voeten neer,
Dan ben je mijn eigen teddybeer.
Ik zou je nooit meer willen missen,
En je zeker nooit uit mijn geheugen wissen.
VOORGOED VOORBIJ....
Voor mij was je een kleine lieve meid.
We hadden samen een ongeloof'lijk fijne tijd
zonder woorden, begrepen we elkaar
en was er iets, dan stond je voor me klaar.
Je likte vaak m'n tranen droog, kroop lekker dicht tegen me aan
je was de enigste, die me zwijgend kon verstaan...
Dag en nacht, in weer en wind
was je er, m'n grootste vrind.
Je was niet moeders mooiste, maar ik sloot je in m'n hart,
dat maakte van jou en mij, juist zo'n paar apart.
Nu ben je dood, ik ben er van kapot
waarom moest dat nu zo, lieve god?
Je was zo aanhankelijk en zo oneindig trouw,
't gekke is, dat ik nog altijd van je hou
ik voel me zo schuldig, je val duurde maar even
toch gaf jij me de mooiste momenten in mijn leven
ik dank je schat, voor je vriendschap... en je moet weten
dat ik jou in heel mijn verder leven niet meer zal vergeten....
Vriendschap
De vriendschap van een hond
is vriendschap voor het leven
voor een ander niet te zien
hoeveel een hond kan geven
want ben je eens verdrietig
dan kijkt hij je aan
alsof hij zeggen wil
ik zal altijd naast je staan
en als je dan weer vrolijk bent
dan slaat hij met zijn staart
en blaft alsof hij zeggen wil
dat hebben we weer geklaard
zo`n vriendschap is een wonder
een wonder om te beleven
zo`n vriendschap kan geen mens
geen mens kan zoiets geven
De vriendschap van een hond is een vriendschap voor het leven
voor een ander onbekend, hoeveel een hond kan geven.
Want ben je eens verdrietig, hij kijkt je dan zo aan
alsof hij zeggen wil "ik zal altijd naast je staan".
En als je dan weer vrolijk bent dan slaat hij met zijn staart
en blaft alsof hij tegen je zegt "dat hebben we weer geklaard".
Zo'n vriendschap is een wonder om te beleven
zo'n vriendschap kan geen mens, geen mens kan zoiets geven.
Wie is je trouwste kameraad
En staat voor jou altijd paraat
Wie is steeds blij als hij je ziet
In vreugde, blijdschap en verdriet
Wie geeft je nooit een koud gevoel
En maakt je leven tot een doel
Wie haalt je altijd uit de put
Als je weer eens bent ingedut
Wie heeft al deze eigenschappen
En houdt van grollen en grappen
Wie geeft je nooit een grote mond
Dat is je beste vriend, je hond
Dus geef hem in vakantietijd
Geen boom, waaraan hij zoveel lijdt
Wees dus niet laf, maar laat hem zien
Dat je zijn vriendschap ook verdient
Hé, hallo……ja jullie daar,
even tussendoor want ik moet werken.
Ik ben voor iedere bezoeker een groot gevaar,
en wie hier toch op het erf komt, nou….die zal het zeker wel merken.
Soms meld ik mijn aanwezigheid met een luid geblaf,
joh, je ziet ze dan schrikken, da's pas leuk.
Met mijn tanden bloot ga ik op die persoon af,
mijn collega's liggen dan finaal in de deuk.
Een keer kwam er toch iemand over het hek,
ik gluurde voorzichtig om de hoek.
Jeetje dacht ik, die vent is pas echt gek,
toen die mij zag scheet hij vast in zijn broek.
Hij begon te beven en te zweten,
ben ik goed gehumeurd? Dat mag hij hopen.
Make my day, want ik heb nog niet gegeten,
ja hoor, hij zette het op een lopen.
Heel het terrein rende hij in het rond,
en toen ik hem had……….
Beet ik hem lekker in zijn kont,
en zat er in zijn broek... een groot gat.
Ja, ja, hoor ik jullie al denken,
die hond is toch zeker niet gezond?
Ik zal daar maar niet te veel aandacht aan schenken,
want ik ben tenslotte toch maar mooi een
WAAKHOND.
WOORDEN VAN TROOST
Al die jaren,was hij je trouwste vriend
Met hem een blokje om,hem zien spelen
Deed je plezier en maakte je blij.
Zoveel jaren en toch te kort
Hij is heengegaan,hield het voor bekeken.
Er komt een tijd van afscheid nemen.
In je armen,rustig en vredig,
Viel hij in een diepe slaap.
Vol vertrouwen,want hij was bij jou.
Je zag de rust over hem neerdalen.
Je gaf hem een waardig afscheid
Met de urne op je schoot,bracht je hem terug naar huis.
Pijn en verdriet vulden je hart,
Nog niet klaar om hem te laten gaan.
De leegte die hij achterlaat,is stil en kil.
De tranen,de pijn
Niets brengt hem terug.
Alleen de herinnering blijft.
Maar dan komt de dag,dat de tranen zullen opdrogen.
De pijn zal verzachten,
Een zonnestraaltje baant zich een weg,
Door de donkere wolken.
Met al haar kracht overwint ze de koude en verwarmt ons hart.
Je zult het voelen.
Dan neem je zijn urne,gaat een blokje om
En geeft hem de vrijheid.
Zo hoort het.
Je zal hem nooit vergeten,maar op deze dag ben je klaar voor een nieuw leven.
Het kleine wezentje op je schoot,ontwaakt uit een diepe slaap.
Dit leven begon,toen jij treurde.
Stralende en verlangende oogjes kijken je aan.
In deze oogjes zal je hem voor de laatste keer zien
En alles wordt duidelijk.
Je zal het begrijpen
Dank je baasje,het was fijn jou vriend te zijn.
Geef deze nieuwe vriend wat je mij gaf.
Hij heeft je nu nodig.
Geschreven voor alle baasjes/bazinnetjes die afscheid moesten nemen van hun trouwe viervoeter.
Een jaar geleden namen we je mee,
je volgde ons heel gedwee.
Wat er met je gebeurde leek je niet te raken,
je zou wel zien wat je mee ging maken.
Je was heel rustig en verroerde je niet,
je dacht het kan niet waar zijn dat dit vrouke wel iets in me ziet.
Maar Vasja vanaf het eerste moment toen ik je zag, hield ik van jouw.
Mijn eerste hond, die kwam uit een leven van kou.
Jij wist niet wat houden van moest zijn,
je straalde het uit en dat deed me pijn.
Nu naar een jaar heb je het vertrouwen terug,
een hele andere hond lijkt opgelucht.
Bevestiging blijf je altijd vragen,
maar je hoort mij echt niet klagen.
Ik weet dat ik jouw een nieuw leven heb gegeven,
je bent weer blij en kunt weer leven.
Dit heb ik voor jou gedaan ..... uit liefde.
Want onze liefde laat ik nooit meer gaan.
